“ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਕੱਚੇ ਕੋਠੇ ਤੇ ਗੱਦਾਰਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲ”

“ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਹੁਸਨ ਸਿੰਘ”

ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਭੈਣ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਭਾਈ ਸਾਹਬ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਮੰਗੇ ਨਈਂ ਘਰ ਦੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਲਈ”
ਤਾਂ ਭੈਣ ਜੀ ਬੋਲੇ, “ਮੰਗੇ ਸਨ ਵੀਰਾ, ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਇਹ ਪੈਸੇ ਪੰਥ ਦੀ ’ਮਾਨਤ ਨੇ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਇਕ ਵੀ ਪੈਸਾ ਨਈ, ਇਹਨਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੇ ਮੈਂ ਇਕ ਵੀ ਰੁਪਈਆ ਥੋਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਥੋਡੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗਾ……”
“ਤਾਂ ਫੇਰ ਇਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲੂਂ…… ਰੋਟੀ ਕਿੱਥੋਂ ਖਾਵਾਂਗੇ ਅਸੀਂ” ਭੈਣ ਜੀ ਨੇ ਮੁੜ ਭਾਈ ਸਾਹਬ ਮੂਹਰੇ ਸਵਾਲ ਪਾਇਆ।
“ਬਸ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾਂ ’ਤੇ ਟੇਕ ਰੱਖੋ…… ਜੀਹਨੇ ਢਿੱਡ ਦਿੱਤੈ ਉਹ ਰਿਜ਼ਕ ਵੀ ਦਿਊਗਾ…… ਬਸ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖਿਓ…… ਮੈਂ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆਂ…… ਤੇ ਥੋਨੂੰ ਇਹ ਲਾਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ ਕਿ ਛੇਤੀ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ…… ਸਾਡਾ ਮਿੱਥਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਅਜੇ ਦੂਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਅਸੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਾਥੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ……” ਏਨਾ ਕਹਿ ਕੇ ਭਾਈ ਸਾਹਬ ਤੁਰ ਗਏ ਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਬਾਤ ਜਹੀ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਨ ਭਾਈ ਹੁਸਨ ਸਿੰਘ ਹੋਰਾਂ ਦੇ। ਭਾਈ ਹੁਸਨ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਬੁੱਧ ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਸਨ। ਭਾਈ ਹੁਸਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ‘ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਲਿਬਰੇਸ਼ਨ ਫੋਰਸ’ ਦਾ ਭਾਈ ਗੁਰਜੰਟ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ ਦਾ ਕਮਾਂਡਰ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਏਨਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗੁਰੀਲਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਭਾਈ ਹੁਸਨ ਸਿੰਘ ਹੋਰੀਂ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ‘ਬਾਈ ਹੁਸਨੇ’ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਾਈ ਸਾਹਬ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

(more…)